தூறல்

வாழும் நாட்களை நாமறியோம்.
வாழும் வாழ்க்கை
ஒருமுறை தானென்பதறிவோம்
அதில் வாடி வாடி வதங்கி
வாழ்வை துன்பத்தில் தொலைப்பது சரியா?…நீயுமறிவாய்…
நானுமறிவேன்…
மரித்துப்போவது உறுதியென்று.

உந்தன் நாளை நீயறியாய்
எந்தன் நாளை நானறியேன்
அது வரும்போது வரட்டும்
மகிழ்வாய் மரித்துப்போகலாம்.

பசித்தபோது சாப்பிட
உணவை சேமித்து வைப்போம்
சமைத்தும் வைப்போம்…
பசி வரட்டுமென்று
காத்திருப்பதில்லை…

மரணமும் ஒருநாள் வரும்…
வரும்போது வரட்டும்…

அதுவரை
வாழும் நாட்களில்
வாழ்வை மகிழ்வாய் வாழ்ந்துவிடு
வரும் துன்பங்களை
மனதின்
வியர்வைத் துளியென நினைத்து
வரவர துடைத்துவிடு…

வாழ்வின்
துன்பங்கள் மறைந்தோடும்
இன்பங்கள் உன்னில்
குடிகொள்ள இடம் தேடும்…

வாழ்வோம் வா…
வாழ்க்கை ஒருமுறைதான்.

ஃஃஃ

வானக்காதலன் வருடிய சுகத்தில்
மேகக்காதலி வடித்த
ஆனந்தக் கண்ணீரோ?!…
மழை.

இசையாத பூமிக்காதலிக்கு
வானக்காதலன் அனுப்பிய
கண்ணீர்ப் பூக்களோ?!…
மழை.

பிறந்த பூமிவிட்டகன்று
வெப்பக்காதலனை தேடிச்சென்று
பிறந்தகம் திரும்பும் பெண்ணோ?!…
மழை.

வசந்த வீட்டின் வாசலில் நின்று
வானம் தெளிக்கும்
வரவேற்பு பன்னீர்துளியோ?!…
மழை.

தாகம் தணிக்க
தண்ணீர் வழங்கிய பூமிக்கு
வானத்தின் நன்றி நவில்தலோ?!…
மழை.
* * *

கிழக்கு வானம் புலரும் முன்பே
கிழச்சேவல் சக்தி கொண்டே கூவும்

தொல்லை கண்டு கதிரவனும் தன்
தொன்மை முகம் ஒளியுமிழச் சிவக்கும்

நடுக்கத்திலே நன்மலரும் இதழ் விரிக்கும்
நடுவானில் புள்ளினமும் நால்திசையும் பறக்கும்

தென்றலது தேன்மணம்கலந்து இன்னிசை பாடும்
தேன்தேடி வண்டினங்கள் சிறகடித்து பறக்கும்

உழவர் பாதம் கழனியிலே மிதிக்கும்
உலகுக்கே உணவு கொடுக்குமினம் என்றுறைக்கும்

சிறுஎறும்பு சுறுசுறுப்பாய் இறைதேடி கூடும்
சிறப்புடனே ஒற்றுமையின் உயர்வுதனை உரைக்கும்.

ஃஃஃ

வியப்புகளுக்கு இங்கே
எல்லையில்லை…
களவு போவது சுகமானதென்பது
விந்தையல்லவா?!…
இருந்தும், விரும்பியே நாம்
நம்மை களவு கொடுக்கத்தான் செய்கின்றோம்.

அதிகாலை நேரப் பனித்துளி
புல்லின் மணிமகுடமாய் நின்று
பூரித்துச் சிரிக்கையில்
மனதை களவு கொடுத்த
மயக்க நிலையில் தான்
பூரித்துச் சிரிக்கின்றோம்.
புத்துணர்வைப் பெறுகின்றோம்.

காதலன் காதலியிடத்தும்
காதலி காதலனிடத்தும்
இதயத்தை முழுவதுமாய்
களவு கொடுத்ததாலேயே காதலில் உருகி
அன்னை தந்தை கூட மறக்கின்றோம்.

அர்த்தமற்ற அனர்த்தங்கள் ஆனபோதும்
தொண்டர்கள் கட்சித்தலைவர்களிடம்
தங்களின் மனங்களை முற்றும்
களவு கொடுத்ததாலேயே
முழுமையற்றவர்களின் ஆட்சியில்
ஆண்டாண்டு காலமாய் மூழ்கித்தவிக்கின்றோம்.

சின்னச்சிறு குழந்தையின்
கள்ளங் கபடமற்றச் செல்லச்சிரிப்பில்
நம்மை நாமே, தெரிந்தே
களவு கொடுத்ததால் தான்
சிரிது நேரமாவது
சுத்தர்களாக மாறிச் சிரிக்கின்றோம்.

இனிய இசைக்கு
செவிகளை களவு கொடுத்தே
மனதின் ரணங்களை மறக்கின்றோம்.

பூக்களின் மலர்தலில் – மனதை
களவு கொடுத்தே
புத்துணர்வைப் பலனாய் பெறுகின்றோம்.

அறிந்தே நம்மை நாமே
களவு கொடுப்பது
அழகான ஆச்சரியங்கள் மட்டுமல்ல
சுகமானதும் தான்.
ஃஃஃ

தண்ணீரில் சலங்கை ஒலி
யாரது கடந்து செல்வது?!…
தூறல்.

உன்
ஓர் அசைவில்
உலகத்து மொழியனைத்தும்
பேசுகின்றாய்.

சத்தமற்ற
உன் மௌனத் தவத்திலேயே
மொழிகள் அத்தனையும்
வெல்கின்றாய்.

பரிவான
உன் பார்வை காட்டும்
பாசத்தைச் சொல்ல
எந்த மொழியிலும்
வார்த்தையில்லை.

ஓர் அசைவில்
விழி சொல்லும் காதலை
அதைவிடச் சிறப்பாய் சொல்ல
எந்த மொழியிலும்
கவிஞனும் காதலனும்
பிறக்கவில்லை.

கோபத்தில்
விழி சிந்தும் வெம்மையைச் சொல்ல
சூடான சொற்கள்
எந்த மொழிக்கும் இன்னும்
கிடைக்கவில்லை.

நீ பிறருக்காக கசிந்துருகும்
இரக்கத்தைச் சொல்ல
இனிய மொழிகள் எவற்றிலும்
இன்சொற்கள் இல்லை.

மொத்தத்தில்
விழியின் மொழியில் மட்டுமே
கருப்பு வெள்ளை
தமிழன் கன்னடன்
இந்து முஸ்லீம்
என்ற வேற்றுமையில்லை.

மனிதற்கு மட்டுமன்று
உயிர்களுக்கெல்லாம் பொதுமொழி
அது விழிபேசும் மொழி.
ஃஃஃ