ஆசை.


ஆசைக்கு அளவுண்டோ அளக்க புதுக் கோலுண்டோ
ஆசை பொன்மேற் கொண்டு ஆண்டவன்சிலைத் திருடுகின்றார்
பணம்மேல் ஆசை கொண்டே பச்சோந்தி ஆகின்றார்
பிணம் தின்னும் கழுகாக உலவித் திரிகின்றார்

நாகரீக ஆசை கொண்டே நஞ்சைக் கலக்கின்றார்
நகர்வலம் திரியும்போது காணும் பொருளுக்கு ஏங்குகின்றார்
பெண்மேல் ஆசை கொண்டே பித்தராகி அலைகின்றார்
பண்புகெட்டே கால மெல்லாம் பாரில் உலவுகின்றார்

காணும் பொருளுக்கு ஆசைகொண்டு அலையும் மாந்தரே
கணநேர ஆசை யகற்றி மலையென உயருங்கள்
அஞ்ஞான ஆசைதனை ஆண்டவன் அருள்கொண்டு ஒழித்து
மெஞ்ஞான அருள்பெற்றே மேன்மை எய்துங்கள்.

ஃஃஃ

இந்த இடுகையின் மீதமுள்ள பகுதியை படிக்கவும் »

Advertisements

தூக்கணாங்குருவி கூடு…

வீடு கட்ட மரம் வெட்டினார்
வேறுமரம் தேடி பறந்தது பறவை
கூடு கட்டி குடியிருக்க.

அனாதையாக தெருவில், உதிர்ந்த முடிகள்;
தத்தெடுத்துக் கொண்டன பறவைகள்
மெத்தையாய் கூடுகளில்.

எதிர்பார்ப்பில்லாத தாய்மை உணர்வு
அலகோடு அலகுவைத்து உணவூட்டியது பறவை
கூடுவிட்டு என்று பறக்குமோ குஞ்சு.

சேமிப்பை கற்றறியவில்லை இன்னும்
மழைநேரம் இரைதேடி தவிப்போடு
பறக்கும் குருவி.

இது சாத்தியமில்லாதது!….
எந்தக்கல்லூரியில் பொறியியல் பயின்றது?…
தொங்கும் தூக்கணாங்குருவி கூடு.

ஃஃஃ

சுதந்திரதீபம் ஒளிரட்டும்…

எரிமலை வெடிக்கட்டும் இதயம் துடிக்கட்டும்
சுதந்திர தாகம் பிறக்கட்டுமே…
சூழ்ச்சிகள் அழியட்டும் துன்மதி ஒழியட்டும்
சுதந்திரம் இன்றே விடியட்டுமே…

மனிதராய்ப் பிறந்தோம் மதியுடன் வளர்ந்தோம்
மதம் கொண்ட இன வெறிகொண்ட
மனிதன் அடக்கிட நினைப்பது சரிதானோ…
மண்புழுவென நாமும்மடிதல் முறைதானோ…

சுகம்பெற வாழ்வினில் இன்பம் துய்த்திட
சுரத்தினை இழப்பதும் சரியோ?…
சிரத்தினை தாழ்த்தி சீருடல் குறுக்கி
சீர்கெட வாழ்வது தகுமோ?…

பிறப்பது ஒருமுறை இறப்பதும் ஒருமுறை
பசலையாய் வாழ்வதுவா நிறை
பறவையாய் பறந்து சுதந்திரக் காற்றை
பழகிடல் தானே முறை.

வா…வா… தோழா வா…வா…

தீப்பந்தம் எடுத்து வீணே சுணங்கும்
உளத் திரியினை கொழுத்து…
சுதந்திரதீபம் ஒளிரட்டும் தீமைகள் எரியட்டும்
நாளையப்பொழுது நமதாய் விடியட்டும்.

ஃஃஃ

வேசம் இல்லா பாசம்……

வாசம் வாசம் வாசம் வயசுப் பொண்ணு நேசம்
வீசும் தென்றல் காற்றும் பேசும் எங்களின் நேசம்
காசுப் பார்க்கா நேசம் வளர்க்கும் எங்கும் பாசம்
வேசம் இல்லா பாசம், வேலிகள் அறுக்கும் தேசம்

காசு பார்த்து வந்தால் பாசம் என்பது மோசம்
பாசம் குறைந்து போனால் நேசம் எல்லாம் வேசம்
நேசம் வரண்டு போனால் தேசம் குலைந்து நாசம்
தேசம் என்பது தாயானால் பாசத்தால் வளர்போம் நேசம்.

பேசும் பொய்கள் குறைப்போம் வீசும் தென்றலாய் இருப்போம்
தூசுபடிந்த நெஞ்சை துடைப்போம் கூசும் வார்த்தையை தவிர்ப்போம்
மாசுபட்ட மனதைக் கலைப்போம் மோசத்தை முற்றாய் அழிப்போம்
பூசுமஞ்சளாய் இனி ஜொலிப்போம் வீசுசந்தணமாய் நாளும் மணப்போம்.

ஃஃஃ

நாங்கள் ஜந்துக்கள் அல்ல…

காவியங்களைக்
கடலில் போட்டு விட்டு
ஓவியங்களை
உடைத்தெறிந்து விட்டு
ஏ!… சமுதாயமே!!…
எரிந்து போன
ஏடுகளில் இருந்து
எழுத்துக்களைத் தேடாதே!…

மனமுடைந்தே சொல்லுகின்றேன்…
ஏய்க்கப்படும் எங்களில்
இரக்கத்தைத் தேடாதே!…

ஏ! சமுதாயமே!!…
நாங்கள்
வரண்ட நாவிற்கு
தண்ணீர் கிடைக்காமல்
உடைந்து விட்ட பானைகள்…
பாழடைந்த சிதிலங்களில்
பாம்புகள் தான் குடியிருக்கும்
அங்கே நீ
அமுதத்தைத் தேடி அலையாதே,
அருகிப்போய் விடுவாய்…

வன்முறை
பிறப்பிலே வருவதில்லை…
வறுமையில் – அது
வாய்மூடி நிற்பதில்லை…
பசியில்
வெந்து மடிந்துபோக
நாங்கள் ஜந்துக்களும் அல்ல…

ஏ! சமுதாயமே!!…
நீதியென்று ஒன்றைச் சொல்லி
எங்களை நிற்கதியாய் நிற்க விடாதே…
சட்டமென்று ஒன்றைச் சொல்லி
எங்களை சடலங்களாய்க் கிடக்கச் செய்யாதே…

அரசியல்வாதி வீட்டு
படி நுழையாத நீதி
எங்களின் செவிகளில் நுழைந்தா விடும்.
வஞ்சகர் வீட்டு
படிக்கட்டை கடக்க முடியாத சட்டம்
வரண்டுபோன எங்களை வதைத்தா விடும்?…

இன்று எரிவதோ
எங்களின் பட்டினி வயிறுதான்..
நாளை எரியப்போவதோ
சமத்துவம் இல்லா இச்சமூகம்!…

இனி
எரிமலை வெடிக்கும் போதுதான்
எங்களின்
இதயமே துடிக்கும்!!…

ஏ! வஞ்சக சமுதாயமே!!
நீ வெந்து துடிப்பாய்…
நாங்கள்
நாளையதை
கண்டு கழிப்போம்!!!…

ஃஃஃ

இந்த இடுகையின் மீதமுள்ள பகுதியை படிக்கவும் »

புண்ணியமே ஓடு…

புண்ணியமே ஓடு….

கேடு கெட்ட சமுதாயம்!…

யாரோ ஓலமிடும் சத்தம் கேட்டு
அன்னாந்து பார்த்தேன் – அதற்குள்
அரைஞாண் கயிற்றைக் காணவில்லை.

குனிந்து பார்த்தேன் அரையை
அதோ!…
குல்லாவையும் பரித்துவிட்டு ஓடுகின்றான்.

கேடு கெட்ட சமுதாயம்!!…

தன்னந்தனியே தவித்து நின்றாள்
அண்ணா உதவியென்றாள்
பாசவார்த்தையின்
அதிர்வலை மறைவதற்குள்
நாலுபேர் மத்தியில் நின்று
அத்தான் என்னை கைவிட்டுவிடாதீர் என்றாள்…
அடடா!
பகல்வேசமிடும் பரத்தையர் கூட்டம்.

கேடு கெட்ட சமுதாயம்!!!…

“கருப்பு மலையின் அடியில்
தவம் கிடக்கும் சமவெளி உன் நெற்றியடி

வானத்தில் வட்டமிடும்
வெள்ளி நிலா உன் நெற்றிப் பொட்டடி

பூமயிலே உன் புன்னகையோ,
ஜாலமிடும் அருவி ஓசையடி

இணைந்த புல்லாங்குழல் – உன்
எடுப்பான நாசி துவாரமடி

ஒருமித்துப் பார்த்தால் – நீ
கந்தர்வக் கன்னியடி…”, என்றான்.

சொன்னானே கந்தர்வக் கன்னியென்று…
நின்றானா நிலையாக…
விட்டானா அவளையாவது
கன்னியாக!….

அட, பெண்ணே!…
நீ கோழையடி!!…
அவனோ சுத்த பரத்தையனடி!!!…

கேடுகெட்ட சமுதாயம்!…

கெட்டதோ சமுதாயம்?
கெடுத்தோமே ஜனநாயகம்…
தடுத்தோமா கொடுமை?

படித்தோமே பாரதியை
விடுத்தோமா பெண்ணடிமை?

உழுத்துப்போன சமுதாயம்…
உழைப்பை விட்டோம்,
உண்மையை விட்டோம்,
உயர்வோ நம்மை விட்டோடியது.

பாரதியை மட்டுமென்ன விட்டா வைப்போம்?!…

கேடுகெட்ட சமுதாயம்!!…

கெட்டுப் போக படித்தா தரவேண்டும்
எங்களுக்கு….
பண்டிதர்களாயிற்றே நாங்கள்!…
புழுதிகள் வந்தா
எங்களை அழித்துவிடப்போகின்றது
நாங்கள் பூகம்ப மாயிற்றே…

புண்ணியமே ஓடு – நீ
கண் ணிமைக்காமல் ஓடு
கண்ணை இருக மூடிக்கொண்டே ஓடு…
ஆம்,
கண்ணைத் திறந்தால் ஒட்டிக்கொள்வோம்
நாங்கள் கேட்காமலேயே கெடுக்கும்
புதுப் புயல்கள், புழுதிப் புயல்கள்
புண்ணிய தேசத்தின்
புழுதிபடிந்த புதுத்தூண்கள்
எங்கள் புழுதியில் கலந்துவிடாதே

ஏ புண்ணியமே ஓடு! ஓடு!!…

நண்பன் சொன்னான்
அவனுடன் பழகாதே
அவன் குள்ள நரி குணத்தவனென்று…

குதர்க்கமாக சொன்னேன்
குள்ள நரி என்றால் என்ன?
குறுக்கே போனால்
நல்ல சகுணம் தானே!…

நாய்போல் நன்றியோடு பழகுகின்றானே
இவனா நரியென்றேன்…
நண்பனையும் திட்டினேன், செல்லமாக…

நண்பனே!
நீ தீர்க்க தரிசி…

நீ நரியென்றவன்
செல்லாமல் செய்துவிட்டுப் போனதை
அறிவாயா?…

நாயனையன் அல்ல நான்…
நல்ல பாம்பனையன் என்று
என்னையும் விசமாக்கிச் சென்று விட்டான்….

நண்பனே!
நீ திர்க்க தரிசி!!…

நண்பனே!
கெட்டுப்போன கேடுகெட்ட சமுதாயம்
இதில் கெட்டுப்போகாமல் இருக்கும்
பட்டுப்பூச்சி நீ.

ஓய்ந்து விடாதே…
நாளைய மலர்கள்
உனக்காகவே மலரும்.

உயரே… உயரே… பறந்து செல்.
அதோ!
இன்றே மொட்டுக்கள் தயாராகிவிட்டது;
நாளைய மலர்கள் உனக்காகவே!!!.

ஃஃஃ

இந்த இடுகையின் மீதமுள்ள பகுதியை படிக்கவும் »

பூக்களில் உறங்கும் மௌனம் – 2.

உதயநேரத்திற்கு முன்பே
உதித்து
வியர்வைத்துளிகள் உதிர
ஆக்கள் கழனிக்கு கொண்டு சேர்த்தும்…

உண்ணும் உணவு
உழுத்துப்போன நியாயவிலைக் கடை
அரிசிக் கஞ்சான போதும்
உச்சிவெயில்
மண்டை பிழப்பதையும் பொறுத்து
உலகம் உண்ண
உழுது பயிராக்கியும்…

பயிர் ஊடாடும் களையறிந்து
கை வலிக்க மனையோடு அது களைந்து,
ஏரோடும் மாட்டிற்கும்,
பாழும் வயிறு
ஒரு பொழுதேனும் உணவுண்ண
பால் கரக்கும் பசுவிற்கும்
வரப்போரம் புல்பரித்து ஒய்ந்தும்…

செய்த பயிர் விட்டகல மனமின்றி
சுமந்த புல்சுமையோடு வீடு சேர்ந்து
கழனிநீர் ஒத்த
பழம்கஞ்சினை அமிழ்தமாய் உண்டு இரசித்தும்…

இயற்கைவிட்ட வழியில் தான் ஈன்ற
மழலைச் செல்வங்கள் செய்யும்
குறும்பை உச்சி மோந்து இரசித்தும்,
உதைக்கும் பிச்சிக்கால்களில்
பாறை உதடுகளால் வலிக்காது முத்தமிட்டும்…

நாளைய பொழுதாவது
நன்மை பயக்குமென்று நம்பி
நிம்மதியாய் தூங்குகையில்…
ஏழை உழவனின் முகத்தில் தெரியும்
பூக்களில் உறங்கும் மொனம்.

ஃஃஃ

பூக்களில் உறங்கும் மௌனங்கள்.

அதிகாலைச் சூரியன்
பயத்தில் கண்விழிக்கும் அளவு
காச் மூச் சத்தம்,
படுக்கையில்
கொஞ்சூண்டு மூச்சா போனதால்…

பசித்த வயிற்றுக்கு
பசியாற பால் வேண்டாமா?…
சிணுங்கி மாராப்பு சேலை பற்றி
அம்மாவின் கவனம் கவரும்
செல்லச் சிணுங்கல்கள்…

சிறு சிறு குறுகுறு நடையிட்டு
குடும்பத்தார் உள்ளத்தை
மொத்தமாய் குத்தகைக்கெடுக்கும்
குரங்குச் சேட்டைகள்…

எங்கெங்கோ
ஏகாந்தமாய் நோக்கி
கை கால் ஆகாயத்தில் உதைத்து
கன்னக் குழி மிளிர
மெல்லமாய் சிரித்து
சிந்தை கொள்ளைகொள்ளும் குறும்பு…

முற்றத்தில் சிறு நீர் கழித்து – அதில்
சிறுகை நீட்டி தாளம் தட்டி
மண்ணோடு சேர்த்து மாவு பிசைந்து
பூ உடலெங்கும்
சந்தணம்போல் பூசி மகிழ்ந்தும்…

காணும் பொருள் உடைத்து
பூரித்துப் பொங்கி
பூகம்பம் செய்தும்….

புயல் விட்ட பூமியாய் களைத்து ஓய்ந்து
புன்னகை பூத்து தூங்குகையில்
மழலை அழகு…
பூக்களில் உறங்கும் மௌனங்கள்.

ஃஃஃ

நட்பு (ஹைகூ).

உன்னை நேசித்தது மனது
இருவர் வயதும் பொருந்தாத போதும்;
நட்பு.

சந்தித்து நாட்களாகிவிட்டது
வேறு வேறு திசைகளும் சென்றாகிவிட்டது
குறையாமலேயே இருக்கின்றது நட்பு.

குளம் வற்றிப் போனது,
வண்டலோடு ஒட்டிக்காய்ந்தது கருவாடுகள்;
மீனுக்கும் நீருக்குமான நட்பு.

நாணல் கரையைக் காத்தது
ஓடைநீர் நாணலை தழுவிச்சென்றது;
பரஸ்பர நட்பு.

எங்கும் வியாபித்திருந்தனர் என் உறவுகள்
உடன் பிறந்தோர் அதிகமில்லாத போதும்
நட்பின் வட்டம்.

ஃஃஃ

செல்ல சிணுங்கல்கள்…

தாமரைக்கண் விரித்து
ஓரக்கண்ணால் பார்த்து
பூவாய்ச் சிரிக்கின்றாய்…

முகம் கோணி
முறுவல் செய்து
சாடை பேசுகின்றாய்…

சில நேரம்
நா கடித்து
உன்கோபம் காட்டுகின்றாய்…

தென்றலாய் நெருங்குமுன்னை
தீண்ட நினைக்கையில்
புயலாய் ஒதுங்குகின்றாய்…

ஆண்டுகள் கடக்கின்றது…
உன்செல்ல சேட்டைகள்
குறையவே இல்லை…

இளமையோடு தொடரட்டும்
உன் செல்லச் சிணுங்கல்கள்
ஆண்டுகள் அறுபதை கடக்கும்போதும்…

ஃஃஃ

« Older entries Newer entries »