நாங்கள் ஜந்துக்கள் அல்ல…

காவியங்களைக்
கடலில் போட்டு விட்டு
ஓவியங்களை
உடைத்தெறிந்து விட்டு
ஏ!… சமுதாயமே!!…
எரிந்து போன
ஏடுகளில் இருந்து
எழுத்துக்களைத் தேடாதே!…

மனமுடைந்தே சொல்லுகின்றேன்…
ஏய்க்கப்படும் எங்களில்
இரக்கத்தைத் தேடாதே!…

ஏ! சமுதாயமே!!…
நாங்கள்
வரண்ட நாவிற்கு
தண்ணீர் கிடைக்காமல்
உடைந்து விட்ட பானைகள்…
பாழடைந்த சிதிலங்களில்
பாம்புகள் தான் குடியிருக்கும்
அங்கே நீ
அமுதத்தைத் தேடி அலையாதே,
அருகிப்போய் விடுவாய்…

வன்முறை
பிறப்பிலே வருவதில்லை…
வறுமையில் – அது
வாய்மூடி நிற்பதில்லை…
பசியில்
வெந்து மடிந்துபோக
நாங்கள் ஜந்துக்களும் அல்ல…

ஏ! சமுதாயமே!!…
நீதியென்று ஒன்றைச் சொல்லி
எங்களை நிற்கதியாய் நிற்க விடாதே…
சட்டமென்று ஒன்றைச் சொல்லி
எங்களை சடலங்களாய்க் கிடக்கச் செய்யாதே…

அரசியல்வாதி வீட்டு
படி நுழையாத நீதி
எங்களின் செவிகளில் நுழைந்தா விடும்.
வஞ்சகர் வீட்டு
படிக்கட்டை கடக்க முடியாத சட்டம்
வரண்டுபோன எங்களை வதைத்தா விடும்?…

இன்று எரிவதோ
எங்களின் பட்டினி வயிறுதான்..
நாளை எரியப்போவதோ
சமத்துவம் இல்லா இச்சமூகம்!…

இனி
எரிமலை வெடிக்கும் போதுதான்
எங்களின்
இதயமே துடிக்கும்!!…

ஏ! வஞ்சக சமுதாயமே!!
நீ வெந்து துடிப்பாய்…
நாங்கள்
நாளையதை
கண்டு கழிப்போம்!!!…

ஃஃஃ

இந்த இடுகையின் மீதமுள்ள பகுதியை படிக்கவும் »

Advertisements