அழகின் அளவுகோல்

அழகின் அளவுகோல்

அகவை என்ன அழகின் அளவு கோலா?!
ஆண்டுகள் கடந்து அகவை அதிகமானால்
இழந்து போகும் அழகென்பதும்;
ஈடற்ற மனதுகூட தளர்ந்துபோகும்
உடலின் உணர்வுகள் வற்றிப்போகும்
ஊன் உணவும் குறைந்துபோகும்
எறும்பென நகர்ந்த கால்கள்
ஏகமாய் சோர்ந்து போகும்
ஐயமுற்று மனது அல்லலுறும் – எதனோடும்
ஒப்புநோக்கி ஏக்கமுறு மென்பதும்;
ஓங்கிய குணத்தார்க்கும் மனத்தாற்கும் பொறுந்தாது;
ஔரவமாவள் உன் அழகிலும் மனதிலும்
அஃதே கண்டேன் யான்.

Advertisements

இலையின் பயணம் – இன்னொரு ஜனனம்.

இரவின் பனியை உண்டு
இன்புற்றிருந்தது இறுதி நாளின்
பயணத்தை எண்ணி;
உதிரப்போகும் சருகொன்று…
இன்பம் தானா உதிர்வதில்?!…

துளிர்த்ததுமுதல்
உதிரும் நாள் வரை உழைத்தாகிவிட்டது…
உயிர்கள் சுவாசிக்க ஆக்சிஸனை
கொடுத்தாகிவிட்டது…

உதிர்தலென்பது உயிர்விடலா?!…
இல்லையில்லை…
இலையின் வாழ்க்கை சுழற்சின்
இன்னொறு பக்கம்…

கிளையொடு ஒட்டிய உறவுகள் முடிந்து…
ஊட்டம் கொடுத்த
பூமியோடு உறவாட
இனிப் புதுப்பயணம்…
இன்னொறு ஜனனம்…

பயணத்தின் பாதை தீர்மானிக்க
இலைக்கு ஆசைதான்…
முடிக்கும் வல்லமை காற்றின் கைகளில்!…

உதிரும் வேளை..
இதமாய் வருடிச்செல்கின்றது தென்றல்…
பழகியநாட்களின் பரிவு
தென்றலின் குளிர்ச்சியில்…
இனியிருவரும் தொடுதல் சாத்தியமோ?!…

தாயின் கருவறைவிட்டகலும் சேயாய்
காம்பைவிட்டகலும் முதிர்ந்த இலை…
இது இன்னொரு ஜனனம்…
பாதை தீர்மானித்து
மெல்ல பறக்கின்றது
மரத்தின் பாதம்தொட்டு
புதுப்பயணம் தொடங்க…

விதியின் கைகள் வலியது…
இதுவரை வருடிச்சென்ற காற்றின் கைகள்
இப்போது வலியதாய்…
திசைமாற்றி தூக்கியெறியப்படும் இலை…
இலையின் திசையை காற்றே தீர்மானிக்க
இலையின் பயணம் இனி எங்கெங்கென்று
யார் அறிவார்?!…

ஃஃஃ

அப்பாவிற்கு இரண்டாம் ஆண்டு நினைவஞ்சலி கவிதை.

அப்பா

அப்பா!
சிறுவயதில் உல்லாசமாய்
உன் தோள்மீது அமர்ந்து
ஊர் சுற்றிப் பார்த்ததும்

எங்களுக்கு காய்ச்சல் கண்டபோது
உடல் சூடு தணிய
உன் மார்பை
மெத்தையாக்கிய தருணங்களும்

வாலிப வயதில்
உலகவிசயங்களை தர்க்கம் செய்து
வாதிட்ட தினங்களும்

உன் வயோதிக காலத்திலும்
உற்றாருக்காகவும்
ஊருக்காகவும் ஏங்கித்தவித்த
உன்னோடு இனி
தர்க்கம் செய்யமுடியாத இடத்திற்கு
நீ சென்றிருந்தாலும்

நீ விட்டுச்சென்ற நினைவுகளும்
எழுதிவைத்து அச்சில் ஏற்றாமல்
விட்டுச் சென்ற கவிதைகளும்
உன்னை நினைவு படுத்தமட்டுமல்ல
உன் நினைவோடு
விவாதம் செய்யவும் செய்கின்றது.

இரண்டாண்டு மட்டுமல்ல
இரண்டாயிரமாண்டு ஆனாலும்
நினைக்கப்படுவாய்.
நீ மனிதன் மட்டுமல்ல கவிஞனுமல்லவா?…
உன் கவிதைகள்
உன்னை வாழவைக்கும் என்றும் உலகில்.

ஃஃஃ

பார்வைக் கணை…

இராமன் எரிந்த கணையோ
மெய்தனை துளைத்து
வாலியை வதம் செய்தது.

ஏந்திழையே!…

உன் பார்வைக் கணையோ
உளஉறுதியை தகர்த்து
எனை காதலால் வதைக்கின்றது.

இந்த இடுகையின் மீதமுள்ள பகுதியை படிக்கவும் »

எந்நாளும் காதல் தினம்.

தென்றலின் நேசம்
பூவிடத்தில்
வான்நிலவின் நேசம்
இரவிடத்தில்
வானவில்லின் நேசம்
மழையிடத்தில்
என்நேசமோ உயிரே
உன்னிடத்தில்.

நிரம்பிய குளம் ஒருநாள்
வற்றிப்போகலாம்
நியமனங்கள் ஒருநாள்
மாற்றப்படலாம்
காதலுக்கான நியமனநாளும்
மாறிப்போகலாம்
தமிழ் வருடப்பிறப்பு
நாள் போல.

காதலுணர்வு நியமனமற்ற
இதயத்தின் கீதம்
காதல் இயற்கையானது
பகலும் இரவும்போல;
மனதில் கவலைமறந்து
நாளும் கழிப்போம்
மலரும் நாளனைத்தும்
காதலுக்கான நாளென்று.

ஃஃஃ

ஆசை.


ஆசைக்கு அளவுண்டோ அளக்க புதுக் கோலுண்டோ
ஆசை பொன்மேற் கொண்டு ஆண்டவன்சிலைத் திருடுகின்றார்
பணம்மேல் ஆசை கொண்டே பச்சோந்தி ஆகின்றார்
பிணம் தின்னும் கழுகாக உலவித் திரிகின்றார்

நாகரீக ஆசை கொண்டே நஞ்சைக் கலக்கின்றார்
நகர்வலம் திரியும்போது காணும் பொருளுக்கு ஏங்குகின்றார்
பெண்மேல் ஆசை கொண்டே பித்தராகி அலைகின்றார்
பண்புகெட்டே கால மெல்லாம் பாரில் உலவுகின்றார்

காணும் பொருளுக்கு ஆசைகொண்டு அலையும் மாந்தரே
கணநேர ஆசை யகற்றி மலையென உயருங்கள்
அஞ்ஞான ஆசைதனை ஆண்டவன் அருள்கொண்டு ஒழித்து
மெஞ்ஞான அருள்பெற்றே மேன்மை எய்துங்கள்.

ஃஃஃ

இந்த இடுகையின் மீதமுள்ள பகுதியை படிக்கவும் »

தூக்கணாங்குருவி கூடு…

வீடு கட்ட மரம் வெட்டினார்
வேறுமரம் தேடி பறந்தது பறவை
கூடு கட்டி குடியிருக்க.

அனாதையாக தெருவில், உதிர்ந்த முடிகள்;
தத்தெடுத்துக் கொண்டன பறவைகள்
மெத்தையாய் கூடுகளில்.

எதிர்பார்ப்பில்லாத தாய்மை உணர்வு
அலகோடு அலகுவைத்து உணவூட்டியது பறவை
கூடுவிட்டு என்று பறக்குமோ குஞ்சு.

சேமிப்பை கற்றறியவில்லை இன்னும்
மழைநேரம் இரைதேடி தவிப்போடு
பறக்கும் குருவி.

இது சாத்தியமில்லாதது!….
எந்தக்கல்லூரியில் பொறியியல் பயின்றது?…
தொங்கும் தூக்கணாங்குருவி கூடு.

ஃஃஃ

சுதந்திரதீபம் ஒளிரட்டும்…

எரிமலை வெடிக்கட்டும் இதயம் துடிக்கட்டும்
சுதந்திர தாகம் பிறக்கட்டுமே…
சூழ்ச்சிகள் அழியட்டும் துன்மதி ஒழியட்டும்
சுதந்திரம் இன்றே விடியட்டுமே…

மனிதராய்ப் பிறந்தோம் மதியுடன் வளர்ந்தோம்
மதம் கொண்ட இன வெறிகொண்ட
மனிதன் அடக்கிட நினைப்பது சரிதானோ…
மண்புழுவென நாமும்மடிதல் முறைதானோ…

சுகம்பெற வாழ்வினில் இன்பம் துய்த்திட
சுரத்தினை இழப்பதும் சரியோ?…
சிரத்தினை தாழ்த்தி சீருடல் குறுக்கி
சீர்கெட வாழ்வது தகுமோ?…

பிறப்பது ஒருமுறை இறப்பதும் ஒருமுறை
பசலையாய் வாழ்வதுவா நிறை
பறவையாய் பறந்து சுதந்திரக் காற்றை
பழகிடல் தானே முறை.

வா…வா… தோழா வா…வா…

தீப்பந்தம் எடுத்து வீணே சுணங்கும்
உளத் திரியினை கொழுத்து…
சுதந்திரதீபம் ஒளிரட்டும் தீமைகள் எரியட்டும்
நாளையப்பொழுது நமதாய் விடியட்டும்.

ஃஃஃ

நாங்கள் ஜந்துக்கள் அல்ல…

காவியங்களைக்
கடலில் போட்டு விட்டு
ஓவியங்களை
உடைத்தெறிந்து விட்டு
ஏ!… சமுதாயமே!!…
எரிந்து போன
ஏடுகளில் இருந்து
எழுத்துக்களைத் தேடாதே!…

மனமுடைந்தே சொல்லுகின்றேன்…
ஏய்க்கப்படும் எங்களில்
இரக்கத்தைத் தேடாதே!…

ஏ! சமுதாயமே!!…
நாங்கள்
வரண்ட நாவிற்கு
தண்ணீர் கிடைக்காமல்
உடைந்து விட்ட பானைகள்…
பாழடைந்த சிதிலங்களில்
பாம்புகள் தான் குடியிருக்கும்
அங்கே நீ
அமுதத்தைத் தேடி அலையாதே,
அருகிப்போய் விடுவாய்…

வன்முறை
பிறப்பிலே வருவதில்லை…
வறுமையில் – அது
வாய்மூடி நிற்பதில்லை…
பசியில்
வெந்து மடிந்துபோக
நாங்கள் ஜந்துக்களும் அல்ல…

ஏ! சமுதாயமே!!…
நீதியென்று ஒன்றைச் சொல்லி
எங்களை நிற்கதியாய் நிற்க விடாதே…
சட்டமென்று ஒன்றைச் சொல்லி
எங்களை சடலங்களாய்க் கிடக்கச் செய்யாதே…

அரசியல்வாதி வீட்டு
படி நுழையாத நீதி
எங்களின் செவிகளில் நுழைந்தா விடும்.
வஞ்சகர் வீட்டு
படிக்கட்டை கடக்க முடியாத சட்டம்
வரண்டுபோன எங்களை வதைத்தா விடும்?…

இன்று எரிவதோ
எங்களின் பட்டினி வயிறுதான்..
நாளை எரியப்போவதோ
சமத்துவம் இல்லா இச்சமூகம்!…

இனி
எரிமலை வெடிக்கும் போதுதான்
எங்களின்
இதயமே துடிக்கும்!!…

ஏ! வஞ்சக சமுதாயமே!!
நீ வெந்து துடிப்பாய்…
நாங்கள்
நாளையதை
கண்டு கழிப்போம்!!!…

ஃஃஃ

இந்த இடுகையின் மீதமுள்ள பகுதியை படிக்கவும் »

புண்ணியமே ஓடு…

புண்ணியமே ஓடு….

கேடு கெட்ட சமுதாயம்!…

யாரோ ஓலமிடும் சத்தம் கேட்டு
அன்னாந்து பார்த்தேன் – அதற்குள்
அரைஞாண் கயிற்றைக் காணவில்லை.

குனிந்து பார்த்தேன் அரையை
அதோ!…
குல்லாவையும் பரித்துவிட்டு ஓடுகின்றான்.

கேடு கெட்ட சமுதாயம்!!…

தன்னந்தனியே தவித்து நின்றாள்
அண்ணா உதவியென்றாள்
பாசவார்த்தையின்
அதிர்வலை மறைவதற்குள்
நாலுபேர் மத்தியில் நின்று
அத்தான் என்னை கைவிட்டுவிடாதீர் என்றாள்…
அடடா!
பகல்வேசமிடும் பரத்தையர் கூட்டம்.

கேடு கெட்ட சமுதாயம்!!!…

“கருப்பு மலையின் அடியில்
தவம் கிடக்கும் சமவெளி உன் நெற்றியடி

வானத்தில் வட்டமிடும்
வெள்ளி நிலா உன் நெற்றிப் பொட்டடி

பூமயிலே உன் புன்னகையோ,
ஜாலமிடும் அருவி ஓசையடி

இணைந்த புல்லாங்குழல் – உன்
எடுப்பான நாசி துவாரமடி

ஒருமித்துப் பார்த்தால் – நீ
கந்தர்வக் கன்னியடி…”, என்றான்.

சொன்னானே கந்தர்வக் கன்னியென்று…
நின்றானா நிலையாக…
விட்டானா அவளையாவது
கன்னியாக!….

அட, பெண்ணே!…
நீ கோழையடி!!…
அவனோ சுத்த பரத்தையனடி!!!…

கேடுகெட்ட சமுதாயம்!…

கெட்டதோ சமுதாயம்?
கெடுத்தோமே ஜனநாயகம்…
தடுத்தோமா கொடுமை?

படித்தோமே பாரதியை
விடுத்தோமா பெண்ணடிமை?

உழுத்துப்போன சமுதாயம்…
உழைப்பை விட்டோம்,
உண்மையை விட்டோம்,
உயர்வோ நம்மை விட்டோடியது.

பாரதியை மட்டுமென்ன விட்டா வைப்போம்?!…

கேடுகெட்ட சமுதாயம்!!…

கெட்டுப் போக படித்தா தரவேண்டும்
எங்களுக்கு….
பண்டிதர்களாயிற்றே நாங்கள்!…
புழுதிகள் வந்தா
எங்களை அழித்துவிடப்போகின்றது
நாங்கள் பூகம்ப மாயிற்றே…

புண்ணியமே ஓடு – நீ
கண் ணிமைக்காமல் ஓடு
கண்ணை இருக மூடிக்கொண்டே ஓடு…
ஆம்,
கண்ணைத் திறந்தால் ஒட்டிக்கொள்வோம்
நாங்கள் கேட்காமலேயே கெடுக்கும்
புதுப் புயல்கள், புழுதிப் புயல்கள்
புண்ணிய தேசத்தின்
புழுதிபடிந்த புதுத்தூண்கள்
எங்கள் புழுதியில் கலந்துவிடாதே

ஏ புண்ணியமே ஓடு! ஓடு!!…

நண்பன் சொன்னான்
அவனுடன் பழகாதே
அவன் குள்ள நரி குணத்தவனென்று…

குதர்க்கமாக சொன்னேன்
குள்ள நரி என்றால் என்ன?
குறுக்கே போனால்
நல்ல சகுணம் தானே!…

நாய்போல் நன்றியோடு பழகுகின்றானே
இவனா நரியென்றேன்…
நண்பனையும் திட்டினேன், செல்லமாக…

நண்பனே!
நீ தீர்க்க தரிசி…

நீ நரியென்றவன்
செல்லாமல் செய்துவிட்டுப் போனதை
அறிவாயா?…

நாயனையன் அல்ல நான்…
நல்ல பாம்பனையன் என்று
என்னையும் விசமாக்கிச் சென்று விட்டான்….

நண்பனே!
நீ திர்க்க தரிசி!!…

நண்பனே!
கெட்டுப்போன கேடுகெட்ட சமுதாயம்
இதில் கெட்டுப்போகாமல் இருக்கும்
பட்டுப்பூச்சி நீ.

ஓய்ந்து விடாதே…
நாளைய மலர்கள்
உனக்காகவே மலரும்.

உயரே… உயரே… பறந்து செல்.
அதோ!
இன்றே மொட்டுக்கள் தயாராகிவிட்டது;
நாளைய மலர்கள் உனக்காகவே!!!.

ஃஃஃ

இந்த இடுகையின் மீதமுள்ள பகுதியை படிக்கவும் »

« Older entries