திசைகள் – சிறுகதை.

‘பாட்டி உனக்கு தான் வயசாகிப்போச்சே, இந்த வயசுல உனக்கு என்ன இனிப்புல இவ்வளவு ஆசை. என்னை தொந்தரவு செய்யாம சீக்கிரம் செத்து தொலையேன். ஒரு சனியன் ஒழிஞ்சதா நினைச்சு நிம்மதியா இருப்பேன்’, அக்கினி பிளம்புகளாக துவேசம் கலந்து வார்த்தைகளை அள்ளி வீசிய நீலாவுக்கு பதினெட்டு வயது. கல்லூரியில் முதலாமாண்டு தன் மாமா வீட்டிலிருந்து படித்துக்கொண்டிருநதாள்.

‘நீ என்னை மட்டுமா வளர்த்த, புனிதாவையும் சேர்த்து தானே வளர்த்த. அப்புறமேன் என்கிட்ட மட்டும் அத கொண்டா, இதக் கொண்டாண்ணு நச்சரிக்கிற…’

கட்டிலில் படுத்திருந்த பாட்டிக்கு நீலாவின் பேச்சு தேள் கொட்டியது போல் இதயத்தில் வலித்த்து. ‘இந்த வார்த்தையை முடியாத காலத்தில் கேட்பதற்காகவா உங்களையெல்லாம் பொத்திப் பொத்தி வளர்த்தேன்’, பாட்டி மனதிற்குள் புழுங்கினாள்.

பாட்டி எதையோ சொல்ல வாயெடுக்க அதைக்கேட்காமலேயே நீலா அடுத்த அறைக்குள் புகுந்து கதவை ‘பட்’ டென்று சாத்தினாள்.

நீலாவின் வார்த்தைகள் பாட்டியின் தலைக்குள் மேகக் கூட்டமாய் சூழந்து வட்டமிட்டு பாரமேற்ற பழைய நினைவுகள் அமில மழைத்துளியாய் மனதில் விழத்தொடங்கின.

நீலா, பாட்டியின் மகள் வயிற்று பேத்தி. புனிதா, மகன் வயிற்று பேத்தி. மகன் வீட்டிலேயே பாட்டியும் நீலாவும் இருந்தனர். புனிதாவிற்கும் நீலாவிற்கும் வயது அப்போது பன்னிரெண்டு இருக்கும். நீலாதான் மூத்தவள். இருவரும் ஓரிரு மாத இடைவெளியில் பிறந்தவர்கள். ஒரே பள்ளியில் ஒரே வகுப்பில் தான் படித்துவந்தனர்.

புனிதாவின் அம்மா சுகவீனமுற்று மருத்துவமனையில் படுத்தப் படுக்கையாகிவிட, வீட்டுப் பொறுப்பு முழுவதுமாக பாட்டியிடம் வந்தது.

அது ஒரு புதன்கிழமை. பாட்டி கறிச்சோறு ஆக்கி இருந்தாள்.

பாட்டியின் கைப்பக்குவம் மிக அருமையாக இருக்கும். அதுவும் முந்திரி அண்டிப் பருப்பு போட்டு பாட்டி சமைக்கும் கௌதாரி கறிக்குழம்பிற்கு தனிச்சுவையே உண்டு.

பாட்டியின் கைப்பக்குவத்தில் சமையல் ருசியாக இருப்பதற்கு பாட்டி தனிக்கதையே சொல்வாள். தான் பச்சைப் பாம்பை உயிருடன் பிடித்து தலைமுதல் வால் வரை கைகளால் தடவிவிடுவதாகவும், அதனால் தான் தனது சமையில் பதார்த்தங்கள் மிக சுவையாக இருப்பதாகவும் கூறியிருக்கின்றாள்.

பள்ளிவிட்டு வந்த புனிதாவிற்கு பாட்டியின் கறிக்குழம்பு நாக்கில் எச்சிலை ஊறவைத்தது.

ஆனால் பாட்டி நீலாவிற்கு கறிச்சோறும் தனக்கு பழைய சோழக் காடியும் மாங்காய் தொக்கும் தட்டில் கொண்டு வைத்தபோது புனிதாவிற்கு எல்லாமே சூனியமாக தெரிந்தது.

மனம் பொறுக்காது புனிதா, ‘பாட்டி எனக்கும் கறிச்சோறு தாயேன்’ என்றாள்.

‘உன்னை பெத்த மவராசி சாவக்கிடக்கா, உன் நாக்கு கறிச்சோறு கேட்குதாக்கும். இன்னும் ரெண்டு நாளுல அவபோயிருவா, அதுக்கு பின்னாடி உனக்கு இந்த காடி கூட கெடைக்காது. இப்பவே நல்லா கொட்டிக்க’, பாட்டியின் நாவிலிருந்து முள்ளாய் வார்த்தைகள் வந்து சின்னப்பெண் புனிதாவைத் தைத்தது.

பாவம் புனிதா, தன் தகப்பனின் உழைப்பில் வந்த பலனை அனுபவிக்க முடியவில்லை. அது புரியும் வயதும் அவளுக்கில்லை. வாய்விட்டு அழுவதற்குக்கூட தைரியமின்றி வழியும் கண்ணீரை துடைத்துக் கொண்டே மனதிற்குள்ளேயே அம்மாவை நினைத்துக்கொண்டாள், ‘அம்மா இப்போது பக்கத்தில் இருந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும். எலும்பில்லாத கறியாக எடுத்துத் தருவாளே’, புனிதாவின் மனம் ஏங்கியது.

புனிதாவின் வடியும் கண்ணீரைப்பார்த்த பாட்டி,’அழுதழுது வீட்ட உருப்படாம ஆக்கிடாத’, வெடித்தாள்.

கதவு தட்டப்படும் ஓசை கேட்டு பாட்டி பழைய நினைவிலிருந்து கலைந்தாள்.

கதவருகே புனிதா ஏதோப் பொட்டலத்துடன் நின்றிருந்தாள்.

பாட்டியின் அருகில் ஆதரவாய் வந்து, ‘பாட்டி, நீலா சொன்னதெல்லாம் நானும் கேட்டேன். கவலைப்படாதே. நான் இனிப்பு கொண்டாந்திருக்கேன். ஊட்டிவிடவா’ கேட்டுக் கொண்டே ஒரு விள்ளல் எடுத்து பாட்டியின் வாயில் ஊட்டினாள்.

பொட்டலத்தையும் பாட்டியிடம் நீட்டி, ‘இந்தா பாட்டி, இது உனக்கு தான். அம்மா செலவுக்கு தந்த காசுல உனக்கு தான் வாங்கி வந்தேன்’, என்றாள்.

பாட்டியின் முகத்தில் பழைய நினைவுகளின் ரேகைகள் இழையோடுவது தெரிந்தது. தயக்கத்தோடு புனிதா நீட்டிய இனிப்பு பொட்டலத்தை வாங்கிக்கொண்டாள்.

பாட்டியின் கண்களில் நீர் கரைபுரண்டோடியது. பழைய பாவமும் கரைந்தோடியிருக்க வேண்டும்.

* * *

இந்த இடுகையின் மீதமுள்ள பகுதியை படிக்கவும் »

கீதா நீ எனக்கு வேண்டும்.

‘அப்பா’, விவேக்கிற்கு புரியாத புதிராகவே இருந்தார்.

இப்போது என்ன செய்கின்றார், அடுத்து என்ன செய்வார் என்பதே புரியவில்லை. அவர் என்ன செய்தாலும் ஒரு புதிராகவே இருந்தது விவேக்கிற்கு.

“ச்ச…அஸ்ட்ரானமில ஒரு கணக்கு போட்டார்னா கூட இப்படி சர்வ குழப்பமா இருக்காது. உண்டு அல்லது இல்லைண்ணு சட்டுண்ணு சொல்லிவிடலாம்.

சுத்தமோசம். இந்த மார்டர் அல்ஜிப்ராபோல புரியும் படியாகவும் நடந்துக்க மாட்டார். புரிஞ்சுக்கலாம் என நினைத்தாலும் முடியல்ல, மனசுக்குள்ளே அலுத்துக்கொள்வான் விவேக் அடிக்கடி.

சத்தியசிவம்.

ஐம்பதைத் தாண்டிய வயது. அடர்த்தி குறைய ஆரம்பித்திருக்கும் தலை. நெற்றியிலோ படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் தொழிலுக்குறிய பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவனை நினைத்து தீட்டப்பட்ட திருநீருப்பட்டை. வெண்பஞ்சு மேகமாய் வெள்ளுடை. பார்ப்பதற்கு தீர்க்க தரிசி போல் இருந்தார்.

நாற்பத்து ஏழைக் கடந்தபோது நாயகியை இழந்துவிட்டிருந்தார். ஒரு வகையில் துவண்டுபோன அவர் மனதுக்கு அவள் நினைவே தூண்டுகோலாகவும் இருந்து மீதிவாழ்வை ஓட்ட துணைபுரிந்தது என்றால் மறுபுறம் விவேக். அவன் மீது பாசம் முழுவதும் வைத்திருந்தார். ஆனால் எந்த சமயத்திலும் தன் கண்டிப்பை மீறி இளகியமனதை வெளிக்காட்டியது இல்லை. மனைவியின் நினைவுகளை மனதில் சுமந்து வருவதை வரவேற்கும் மனப்பக்குவம் பெற்றிருந்தார்.

உழைத்து உழைத்து உடல் உரமேறியிருந்தது. உண்மை நேர்மையினால் ஊரில் அவருக்கு புகழும் கூடியிருந்தது. அவரை தர்மகர்த்தாவாக ஊர் முத்தாரம்மன் ஆலயம் கூட தத்தெடுத்திருந்தது.

ஊருக்கெல்லாம் தெரிந்த அவரை அவர் மகன் விவேக்கால் மட்டும் எப்படித்தான் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் இருந்ததோ?….

விவேக் இருபதுவயதைக் கடக்கும் கட்டழகன். அறிவு முப்பதைத் தாண்டி வேக நடையிட்டது. படிப்பில் கெட்டி. இந்த வருடம் தான் இளங்கலை கணிதவியல் முடித்திருந்தான்.

இருந்தும் என்ன பயன் அப்பாவைப் பற்றி நன்றாக புரிந்துகொள்ள முடியவில்லையே?

விவேக்கின் ஆசிரியர்கள் அடிக்கடி அவனைப் புகழ்ந்தது உண்டு. சுடலைமணி ஆசிரியர் அடிக்கடி சொல்வார் “விவேக் நீ வருங்காலத்தில் பெரிய ஐ.ஏ.எஸ் அதிகாரியாக வரவேணும். அப்பத்தான் எங்களுக்கெல்லாம் பெறுமை. உன்னுடைய அறிவுக்கு நீ கண்டிப்பா வருவே. வரணும்”.

சொல்லும் போது அவர் உள்ளம் பூரிக்கும். விவேக்கோ கூச்சத்தால் உள்ளம் குளிர்ந்து போவான். புகழ்ச்சி தாங்காமல் கைகால்களில் உள்ள மெல்லிய மயிர்க்கால்கள் சில்லிட்டு நிற்க, நெளிந்து நெளிந்து பதில் சொல்வான், “உங்க விருப்பப்படியே வர முயற்சி செய்யறேன் சார்.”

வரும் டிசம்பரில் நடக்க இருக்கும் ஐ.ஏ.எஸ் முதல்நிலைத் தேர்விர்க்காக தயாராகவும் இருந்தான்.

எதற்கு தயாராக இருந்து என்ன பிரயோஜனம். எத்தனை ஆசிரியர்கள் பாராட்டி என்ன பயன். ஒரு சிறு விசயத்தில்கூட அப்பாவைப் பிரிந்துகொள்ள முடியவில்லையே என அடிக்கடி மனதிற்குள் புழுங்கிக்கொள்வான்.
எப்போதும் முகத்தில் ஒரு அமைதி. நாம் தப்பு செய்தாலும் அமைதியாக கவனிப்பார். ஏதாவது சாதனை செய்துவிட்டு வந்து, “அப்பா, நான் அதில் இந்த சாதனை செய்து இருக்கின்றேன்” என்றாலும் அதே அமைதியான புன்முருவல்.

“ஒருவேளை நம் மகன் சிந்திக்கத் தெரிந்தவன். நல்லது கெட்டது அறிந்தவன். நல்லது கெட்டது தெரிந்து நடந்து கொள்வான் என நினைத்து என்னை என் வழியிலிலேயே விட்டு விட்டாரா? அல்லது இவன் எக்கேடு கொட்டால் நமக்கென்ன என நினைத்து விட்டாரா?”, விவேக் தனக்குள்ளேயை அடிக்கடி கோட்டுக்கொள்வான்.

“என் அப்பா என்னை கெட்டுப்போகட்டும் என்று நினைப்பாரா? எப்படியெல்லாம் என்னை சீராட்டி வளர்த்தார். அம்மாவின் மடியில் இருந்து விளையாடிய நாட்களை விடவும் அப்பாவின் மார்பில் சாய்ந்து தூங்கிய நாட்கள் அதிகமல்லவா?
தன் உயிரின்மேல் வைத்த அன்பைவிடவும் அப்பாவிற்கு என்மேல் உள்ள அன்பு அதிகமல்லவா? அப்படிப்பட்ட அப்பா நான் எக்கேடு கெட்டாலும் கெட்டுப்போகட்டும் என்று நினைப்பாரா?
சீ…சீ.. அப்படியெல்லாம் நினைக்க மாட்டார்”, தனக்குத்தானே சமாதானமும் சொல்லிக் கொள்வான்.

அப்படியானால் கீதாவுடன் பழகுவது தெரிந்தபின்னும் அதுபற்றி என்னிடமேன் கேட்கவில்லை.

உலகத்தில் நடக்காததையா நம்மகன் செய்துவிட்டான் என்று நினைத்துவிட்டாரோ?

ஒருவேளை கீதா சேரி குப்பனின் மகள் என்று அப்பாவிற்கு தெரிந்திருக்காதோ? அதெப்படி தெரியாமல் இருக்கும். போன வருட பொங்கலுக்குக் புதுத்துணி அப்பாவிடம் வாங்கும்போது கூட குப்பன் கீதாவையும் அழைத்து வந்து ‘ஐயா, இதாங்க எம்பொண்ணு, பேரு கீதா. அவ மாமா வீட்டுல நின்னு பனிரெண்டாம் வகுப்பு படிக்குதுங்க’, என்று சொன்னாரே.

படத்துல வர்ர வில்லன்க மாதிரி அமைதியா இருந்து சதிபண்ணி எங்களை பிரிக்கப் பார்க்கிறாரோ?…

அதெப்படி இந்த இளம் பறவைகளை சிறகொடிக்கப் பார்ப்பார் என் அப்பா? அவர் அவ்வளவு கொடிய குணம் படைத்தவரல்லவே… தெரியாமல் காலில் மிதி பட்டு இறந்துபோகும் எரும்புக்காக அனுதாபப்படுபவரல்லாவா?!… அவர் எங்களை பிரிக்க நினைக்க மாட்டார்.
அப்பாவிடமே கேட்டு விடலாமா? இந்த மன சஞ்சலமாவது நீங்குமல்லவா? ‘அவளை மறந்துவிடு, இல்லையென்றால்…’ என்று ஏதாவது சினிமா வசனம் பேசினாரென்றால் அதற்குப்பின் நம்பாதையை வகுத்துக் கொள்வது.

காதலுக்கு பச்சைக்கொடி காட்டினாரென்றால் அவர்வழியில் செல்வது.

ஒருவேளை என்னிடமே வந்து உன் நிலைகளை விளக்குகின்றாயா எனக் கேட்டுவிட்டால் என்ன செய்வது.

அப்பாவை நினைத்து காதல் போயின்….”, விவேக்கின் எண்ண ஓட்டத்தை கதவு தட்டப்படும் ஓசை கலைத்தது.

அப்பா தான் கதவைத்தட்டி அவனை அழைத்தார்.

“விவேக் கோயில்ல இருந்து ஆள்வந்திருக்காங்க என்ன கூட்டிப்போறதுக்கு. நிகழ்ச்சி தொடங்க இன்னும் அரைமணி நேரம் தான் இருக்கு. நான் கோயிலுக்கு புறப்பட்டு போறேன். நீயும் வர்றியா? இங்க தனியாத்தானே இருக்கணும். அதைவிட கோயிலுக்கு போயிட்டு வரலாம் வா”.

விவேக்கால் அப்பாவின் வார்த்தைகளை தட்டமுடியவில்லை. வீட்டிலும் வேறு வேலையில்லை. அப்பாவுடனேயே சென்றான்.

ஆனாலும், மனதில் சிறு பொறி தட்டியது, “தனியாத விட்டுச் சென்றால் கீதாவைப் பார்க்கச் சென்றுவிடுவேனென்று தான் உடன் அழைத்துச் செல்கின்றாரோ?…”

கோவிலில் இன்று எட்டாவது நாள் திருவிழா. சித்திரை மாதத்து காற்று தன் கை வரிசையைக் காட்டிக்கொண்டிருந்தது.
அப்பா மேடையில் சென்று அமர்ந்து கொண்டார். விவேக் மேடையின் முன்னால் மணலில் அமர்ந்திருந்த மக்கள் வெள்ளத்தில் தானும் ஐக்கியமாகிக் கொண்டான்.

கூட்டத்தில் பெண்கள் பகுதில் கீதா இருக்கின்றாளா என நோட்டம் விட்டான். ம்கூம்…பார்த்து பார்த்து கழுத்து வலித்ததுதான் மிச்சம். கீதாவை காணமுடியவில்லை.

மேடையில் பெண்ணுரிமை பற்றியும், சாதிக்கொடுமைகள் பற்றியும், சாதிக்கொடுமைகள் நம் புராணங்களில் உள்ளனவா?,பெண்ணுரிமை பற்றி இந்துமதம் என்ன சொல்கின்றது என்பது பற்றியெல்லாம் யார் யாரோ பெரியவர்கள் பேசியதில் ஒன்று கூட விவேக்கின் செவியினுள் நுழையவில்லை.

அவன் கண்கள் அவன் மனதைக்கொள்ளை கொண்ட கீதாவையல்லவா தேடிக்கொண்டிருந்தது. அவன் செவிகளை பறிகொடுக்க நினைத்தது கீதாவின் காதல் மொழிகளுக்கல்லவா? பிறகெப்படி சொற்பொழிவை கேட்கும் அவன் செவிகள்.

ஆனாலும் அடுத்து அவனது அப்பா பேசப் போகின்றார் என்ற அறிவிப்பு காதில் விழுந்ததும் கண்களும் காதும் மனதும் ஒருசேர கீதாவின் நினைவை தற்செயலாக ஒதுக்கிவைக்கத்தான் செய்தது.

ஊரிலேயே மதிப்புமிக்கவர் என்பதாலா இனிமையாகப் பேசக்கூடியவர் என்பதாலா என்பது தெரியவில்லை, அவர் பேச எழுந்தவுடன் கூட்டத்தில் கைதட்டலும், விசிலடியடிதலும் கோவில் வழாகத்தை அதிரத்தான் செய்தது.

ஆரவாரத்தை விரும்பாதவராய் அனாவசிய ஒலிகளை அடக்கிவிட்டு பேச ஆரம்பித்தார் சத்தியசிவம். அவரது வார்த்தைகளும் ‘சத்திய’ மாகவே விழுந்தது, சத்தமாகவும் இருந்தது.

“நம் புராணங்கள் பெண்ணுரிமையையும், சாதிக்கொடுமைகளையும் எந்த கண்ணோட்டத்தில் நோக்குகின்றன என்பதைப் பற்றி எனக்கு முன் பேசிய அன்பர்கள் அழகாக எடுத்துக் கூறினார்கள்.

நானும் அரைத்த மாவையே மீண்டும் அரைப்பது போல அவர்கள் கூறியதைத்தான் கூறப்போகின்றேன். ஆனால், என் மொழியில் கூறப்போகின்றேன்.

யாராவது நம்ம எல்லோருடைய மொழியும் தமிழ்தானே நாம தமிழன்தானே என குதர்க்கம் பேச வேண்டாம். நான் கூறும் மொழி என்பது எனது பாங்கில் சொல்லப்போகின்றேன்.

எனக்குத்தெரிந்து நம் புராணங்களில் எந்த ஓர் இடத்திலும் பெண்களை இழிவாக நடத்தியதாக என் சிற்றறிவுக்கு எட்டவில்லை. ஆண்களை விடபெண்களுக்குத்தான் முக்கியத்துவம் அதிகமாக இருந்தது இருக்கின்றது. கல்விக்கும், செல்வத்திற்கும், வீரத்திற்கும் பெண் தெய்வங்களைத்தானே கும்பிடுகின்றோம்.

நான்….

இன்னும் பலப் பலப் பேசினார். ஆனால் அவர் பேச்சை முடிக்கும்முன் கடைசியாக கூறிய வார்த்தைகள் விவேக்கை சிந்திக்கத் தூண்டியது. அவர் அத்தனையும் சத்தியமானவை.

“நான் ஏதோ ஜாதியற்ற சமுதாயம் மலருவதை தடைசெய்யப் பேசுவதுபோல பேசுகின்றேன் என நினைத்து விடாதீர்கள். நான் எதார்த்தத்தைப் பேசுகின்றேன். இதற்கு முன்பும் இதைத்தான் ஏதார்த்தத்தோடு ஒப்பிட்டு பேசினேன். இதில் சிறுவேறுபாடு அவ்வளவே…

நான் பேசுவதைக் கேட்டு நான் காதலுக்கு எதிரானவன், கலப்பு மணத்திற்கு ஏதிரானவன் என்று நினைக்க வேண்டாம்.

காதல் புனிதமானது தான். கலப்புத் திருமணங்கள் வரவேற்கப்பட வேண்டியதுதான். நானும் காதலை மதிக்கின்றேன். கலப்பு திருமணத்தை ஆதரிக்கின்றேன். ஆனால் இன்னொன்றையும் சிந்தித்தாக வேண்டும். நானும் நீயும் வரவேற்கின்றோம். இந்த அரசாங்கம் வரவேற்கின்ரதா? சாதியை ஒழிக்க ஏதாவது திட்டம் உண்டா? இல்லை புதுப் புது சாதிகளையே ஜனனம் செய்கின்றது.

சாதியை ஒழிப்போம் சாதியை ஒழிப்போம் என பெட்டைப் புலம்பல் புலம்பிவிட்டு பள்ளியிலும் கல்லூரிகளிலும் நீ என்ன சாதி? நீ என்ன சாதி? என கேட்டு மாணவர் மனதில் விச வித்துக்களை விதைக்கின்றது.

சாதிதேவையில்லையென்று நீ சாதியைச் சொல்ல மறுத்தால் உனக்கு வேலை தேவையில்லையென்று சொல்லாமல் சொல்கின்றது.

கலப்பு மணத்தை ஆதரிப்பதைபோல வெளிவேசம் காட்டிவிட்டு கலப்பு மணம் புரிந்த ஒருவனுக்கு பிறக்கும் குழந்தையை வைத்து புது சாதியையே உருவாக்குகின்றது அரசு.

உங்களால் இன்னுமொரு புது சாதி ஜனனம் ஆகவேண்டுமா என்பதை எண்ணிப்பாருங்கள். நான் கலப்பு மணத்திற்கு எதிராக பிரச்சாரம் செய்கின்றேன் என எண்ணி விடாதீர்கள்.

நான் இதுவரை சொன்னவை அரசாங்க உதவியை நாடவிரும்பிய, விரும்புவோருக்காகத்தான். ஏனென்றால் நம்சமுதாயம் நலிந்து விடக்கூடாது என்பதற்காகத்தான்.

உன்னால் முடியுமா?

ஆம், இந்த சமுதாயத்தை எதிர்த்து எதிர்நீச்சல் போடமுடியுமா? மூன்றாவதாக இன்னுமொரு சாதியை உருவாக்க வழிவகுக்காமலேயே உன்னால் கலப்பு மணம் புரிந்து சாதிகளுக்கு அப்பாற்பட்டவனாக வாழ்ந்து காட்டமுடியுமா?

இப்போதே துணிந்துவிடு….
….
….
துணிந்துவிட்டாயா?

அவ்வாறு துணிந்தவர்களுக்கு எந் மனமார்ந்த பாராட்டுக்கள். நான் விரும்புவதும் நல்லவர்கள் விரும்புவதும் சாதியற்ற சமதர்ம சமுதாயம் தான். ஆனால், நம் அரசியல் வாதிகள் இதை விரும்பவில்லை. அவர்கள் நடத்தும் அரசும் இதை விரும்பவில்லை. ஓட்டுக்காக நம் வாழ்கை ஏட்டையே மாற்றத்துணிந்த எந்தர்களல்லவா அவர்கள். சிந்தித்து நடந்து கொள் சீர் பெறலாம்”, என்று முடித்துக்கொண்டார்.

அப்பாவின் பேச்சு விவேக்கை சிந்திக்கவே தூண்டியது.

“நான் ஐ.ஏ.எஸ் ஆகவேண்டுடாமா?…

ஆக வேண்டும், ஆகவேண்டும்….

அப்படியானால் கீதா? கீதாவும் வேண்டும். கீதா எனக்கு கண்டிப்பாக வேண்டும். அப்பா சொன்னாரே, ‘துணிவுள்ளவர்கள் துணிந்துவிடலாமென்று’.

நான் துணிவில்லாதவனா? உண்மையான காதல் இல்லாதவனா?…

துணிவில்லாதவனா?…..துணிவில்லாதவனா?…. நான்”.

விவேக்கின் மனதில் பலப்பல கேள்விகள்.

சத்தியசிவம் விவேக்கின் எண்ணங்களை எடைபோட முதலும் கடைசியுமாகக் கொடுத்த சந்தர்ப்பமோ?

அவர் காதலுக்கு பச்சைக்கொடி காட்டிவிட்டார். முடிவெடுக்கும் உரிமை இவன் கைகளில் அல்லவா இப்போது?…

விவேக் திடமான எண்ணம் கொண்டவனாய் மேடையை நோக்கினான். தந்தையைக் காணவில்லை. அவரை அவன் பக்கத்தில் வந்து நின்றார். மற்ற ஜனங்கள் கூட்டம் கலைந்து சென்று கொண்டிருந்தார்கள்.

விவேக் மெதுவாக, ஆனால் திடமான ஆண்மகனாய் சொன்னான், “அப்பா, எனக்கு கீதா தான் வேண்டும்”.
ஃஃஃ

இந்த இடுகையின் மீதமுள்ள பகுதியை படிக்கவும் »

மொழி


வேலையெல்லாம் முடித்து ஆசுவாசமாக மின்விசியின் கீழ் இருந்த சாய்வு நாற்காலியில் ஆசுவாசமாக அமர்ந்து மெல்லிய பூப்போன்ற துண்டால் முகத்தையும் கழுத்தையும் துடைத்துக் கொண்டாள் சரோஜா.

தன்னிச்சையாக விழிகள் தனக்கு இடப்பக்கம் இருந்த சுவரில் தொங்கிய கடிகாரத்தில் படர்ந்தது.

இன்னும் சிறிது நேரம் தான். இப்போதே மணி 11.30-யைக் கடக்கின்றது. 12.30-மணிக்கெல்லாம் பள்ளியில் இருக்க வேண்டும்.

நினைக்கும் போதே சரோஜாவிற்கு மனதிற்குள் திக் திக் என்றது. “அந்த தலைமை ஆசிரியை இன்று என்ன சொல்லப் போகின்றாளோ?…” என்று மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டாள்.

அவரிடம் பேசி தப்பித்து வருவதற்குள் போதும் போதும் என்றாகிவிடும். பிள்ளைகளைப் படிக்க வைத்து இருக்கின்றோமா அல்லது தான் தான் படிக்க சேர்ந்து இருக்கின்றோமா? என்று சில நேரங்களில் சரோஜாவிற்கு குழப்பமே வந்து விடும்.

அதிலும், அவர் சொல்வதாவது புரியுமா? ம்ம்..கூம்… இங்கிலாந்திலிருந்து இப்போது தான் வந்து இறங்கியவர் போல ஆங்கிலத்தில் பேசிக்கொண்டே இருப்பார்.

சரோஜா தமிழில் பேசினாலும் தொடர்ந்து ஆங்கிலத்தில் தொணதொணத்துக் கொண்டே இருப்பார். அவர் பேசுவது அனைத்தும் புரிந்தாலும் மும்பையில் அரசுப்பள்ளியில் படித்து வந்ததால் ஆங்கிலத்தில் சரளமாக பேச சரோஜாவிற்கு சற்றே சிரமமாக இருக்கும். அதனால் தமிழில் பேசுவது தான் வழக்கம். அப்போதெல்லாம் சுற்றி நிற்பவர்கள் சாதாரணமாகப் பார்த்தாலும் தன்னை அற்பமாகப் பார்க்கின்றார்களோ என்று தனக்குள்ளே வாடிய ரோஜா இதழ்களாகிப்போவாள்.

ஆழ்ந்த சிந்தனையில் இருந்தவளை கடிகாரத்தின் மணி நான் பன்னிரெண்டாகிவிட்டேன் என சிணுங்கிச் சொன்னது.

அவசர அவசரமாக பிள்ளைகளுக்கான மதிய சாப்பாட்டை எடுத்துக்கொண்டு, வீட்டின் கதவையும் வெளிக்கம்பி தடுப்பையும் பூட்டு போட்டு பூட்டிக்கொண்டு குடையை விரித்து தலைக்குமேல் பிடித்து சூரியனுக்கு மறைப்புக்காட்டி, பள்ளியை நோக்கி ஒரு தீர்மானத்தோடு நடந்தாள். தினசரி பழக்கத்தால் மனது சொன்னது, 15 நிமிடத்தில் பள்ளிக்கு சென்று சேர்ந்து விடலாம் என்று.

பிள்ளைகளுக்கு சாப்பாடு கூடையை கொடுத்துவிட்டு தலைமைய ஆசிரியையின் அறைக்கு முன்னால் மற்ற பெற்றோர்களோடு கலந்து நின்றாள். மனம் மட்டும் திக்திக் என்று அடித்துக்கொண்டது. தலைமையாசிரியை என்ன சொல்லப் போகின்றார்களோ என்று நினைத்து.

தலைமை ஆசிரியை எப்போதும் போல் எல்லா பெற்றோரையும் உள்ளே அழைத்தார்.

போதுமான இருக்கைகள் இல்லாத அந்த அறையில் முதலில் சென்ற ஓரிருவர் மட்டும் உட்காரமுடிந்தது. மீதம் உள்ளவர்களில் சரோஜாவோடு சேர்ந்து பாதிக்கு மேற்பட்டவர்கள் நின்று கொண்டிருந்தார்கள்.

சரோஜாவிற்கு உள்ளூர என்னவோ போல் இருந்தது. தனக்கு மற்றவர்கள் கொடுக்கும் மரியாதையை எல்லாம் உதிர்த்துவிட்டு இங்கு பள்ளிக்கு வரும்போது மட்டும் இலை உதிர்த்து மொட்டை கிளையாய் நிற்பதுபோல் தோன்றியது.

தலைமை ஆசிரியை பொதுப்படையாக எல்லா பெற்றோர்களுக்குமாக ஆங்கிலத்தில் சொன்னார், “உங்கள் பிள்ளைகள் சுமாராகத்தான் படிக்கின்றார்கள். சிலர் மட்டுமே நன்றாக படிக்கின்றார்கள். வீட்டில் பாடம் ஒன்றும் சொல்லிக் கொடுக்க மாட்டீர்களா?…”

பொதுவான தகவல்களை சொல்லிவிட்டு தன் மேசைமேல் இருந்த பிள்ளைகளின் தேர்ச்சி குறிப்பு அட்டையை எடுத்து கையில் வைத்துக்கொண்டு சாரோஜா நினைத்தது போல் அவளைத்தான் நோக்கி போசலானார்.

“Your son did this exam so poor in some subject. But in some subjects like Maths and Science he did well. Don’t you take care on his progress?…” இன்னும் கேள்விகளை அடுக்கிக்கொண்டே சென்றார்.

சரோஜா ஒரு முடிவோட பேச ஆரம்பித்தாள், “க்யா மேடம் ஆப்கோ சமஜ் மே நேகி ஆரஹா க்யா?. க்யா கோயி அப்னே பச்சோக்கே பாரேமே கேர் நேகி கரேங்கேக் கியா? (என்ன மேடம் புரியாம பேசரீங்க. யாராவது பிள்ளைங்க மேல அக்கரை இல்லாம இருப்பாங்களா?.)” என்றாள்.

தலைமை ஆசிரியர் பள்ளியில் ஐந்தாம் வகுப்புவரை உள்ள குழந்தைகளுக்கு இந்தி பாடம் எடுத்துக்கொண்டிருந்ததால் சரோஜா பேசியது பாதி புரிந்தும் பாதி பிரியாமலும் இருந்தது.

சரோஜாவின் கேள்விக்கு அவரால் சரியாக என்ன சொல்லவேண்டும் என்று தெரியவில்லை. அதனால் “I Can’t understand what you say”, என்றார்.
தலைமை ஆசிரியர் சொல்வதைப் பெருட்படுத்தாமல் தொடர்ந்து, “அப்னே பச்சோக்கே பாரேமே ஃபிக்கர் ஹே ஸ்லியே அச்சே ஸ்கூல்மே தாக்கீலா கராயா. பைசாக்கோபி படாசம்ஜா நெகி. நெஹிதோ கார்ப்பரேசன் ஸ்கூல்மே படாத்தே (அக்கரை இருப்பதால் தான் நல்ல பள்ளில பிள்ளைங்களை படிக்க வைக்கணும்னு பணத்தைப்பற்றிக் கூட பார்க்காம இங்க கொண்டு பிள்ளைங்களை படிக்க வச்சிருக்கிறோம். இல்லைண்ணா அரசாங்க பள்ளிக் கூடத்துல படிக்க வச்சிருப்போம்.), எனப் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போதே தலைமை அசிரியர் இடைமரித்தார்.

“மேடம், நீங்க சொல்ரது ஒண்ணுமே புரியல்ல. கொஞ்சம் தமிழில் பேசுங்களேன்”, என்றார்.

சுற்றி நின்ற பெற்றொர் தலைமை ஆசிரியையும் சரோஜைவையும் மாரி மாரிப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.

“மேடம், மொழி ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் கருத்துக்களை பரிமாரிக் கொள்வதற்குத்தான். உங்களுக்கும் தமிழ் தெரியும் எனக்கும் தமிழ் தெரியும். ஆனாலும் நாங்க தமிழ்ல பேசினாலும் எங்ககிட்ட நீங்க ஆங்கிலத்தில தான் பேசியிருக்கீங்க. ஏன் எங்களுக்கும் ஆங்கிலத்தில சரளமா போச வந்திருந்தால் உங்க கேள்விகளுக்கு ஆங்கிலத்தில் பதில் தந்திருக்க மாட்டோமா?

ஏன் இதெல்லாம் உங்களுக்கு புரியமாட்டேங்குது. இப்பப் பாருங்க நீங்க இந்தி பாடம் நடத்தரீங்க. ஆனால் நான் பேசின இந்திய உங்களால் புரிஞ்சுக்கவும் முடியல்ல, திருப்பி பதிலும் சொல்ல முடியல்ல.

விளைவு, என்னை தமிழில் பேசச் சொல்ரீங்க.

இதையே முதல்ல நீங்க உணர்ந்து தமிழில் பேசரவங்க கூட தமிழிலும் ஆங்கிலத்தில் பேசரவங்க கூட ஆங்கிலத்திலும் பேசி இருக்கலாமே. ஏன் செய்யல்ல?.

புரிச்சுக்கோங்க… நாங்க உங்க கிட்ட ஆங்கிலம் படிக்க வரல்ல. பிள்ளைங்களத்தான் படிக்க அனுப்பிச்சிருக்கோம். ஏதாவது நாங்க வந்து குறைகள சொன்னா ஆங்கிலத்தில பேசி எங்க வாயை அடைச்சிருவீங்க.

எங்க கிட்ட ஆங்கிலத்தில பீலா காட்டுர நீங்க எத்தனை பிள்ளைங்களுக்கு ஒழுங்கா ஆங்கிலத்தில பேச சொல்லிக் கொடுத்துருக்கீங்க.

அதுவும் இல்லாம, நீங்க சொல்லிக் கொடுப்பீங்க என்கிறதால தான் கட்டணம் கட்டி பிள்ளைங்களை இங்க படிக்க அனுப்பரோம். நாங்க முழுவதும் சொல்லிக் கொடுக்கிறதா இருந்தா உங்களுக்கு எதுக்கு பீஸ் கொடுத்து இங்க படிக்க அனுப்பணும். அதனால, எங்கமேல பழிய போடருதுக்கு பதிலா தவறை உணர்ந்து பிள்ளைங்களுக்கு எல்லா ஆசிரியரும் ஒழுங்கா பாடம் எடுக்கணும் என்கிறத வலியுறுத்துங்க.
பாருங்க… தேர்வு வினாத்தாளில், கம்யூட்டர் டீச்சர் கம்பியூட்டர் ஒரு மின்னனு எந்திரம் என்னும் பதிலுக்கு தப்பு போட்டு இருக்காங்க…”

சரோஜாவிடமிருந்து மழைச்சரமாய் வார்த்தைகள் வந்து விழுந்தன.

தலைமை ஆசிரியைக்கு என்ன சொல்வதென்று தெரியாது சரோஜா பேசுவதையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

மற்ற பெற்றோர்களும் சரோஜா போசுவதின் உண்மையைப் புரிந்து மனதிற்குள்ளேயே உவகை செய்தனர்.

அதன் பின் தலைமை ஆசிரியையின் அறையை விட்டு சரோஜா வெளியே வரும் வரை அவள் சொல்வதையே போயரைந்தார் போல் நின்று கவனித்துக் கொண்டிருந்தார் தலைமை ஆசிரியை.

“இனியாவது பெற்றோர்களுக்கு பாடம் நடத்துவதை விட்டு விட்டு பிள்ளைகளுக்கு ஒழுங்காக பாடம் நடத்த வேண்டும் என்பது இந்த மரமண்டைகளுக்கு புரிந்தால் சாரிதான்”, என மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டு வீட்டை நோக்கி நடந்தாள் சரோஜா.

ஃஃஃ